Tibetaanse klankschalen zijn koperkleurige kommen, die bij het aanslaan een unieke klank voortbrengen, die doorgaans als erg indringend, mooi en bijzonder wordt ervaren.
Over deze instrumenten en hun oorsprong doen heel veel verhalen de ronde.
Het is heel moeilijk om na te gaan welk verhaal dé waarheid vertelt.
De meeste klankschalen zijn afkomstig uit het Himalayagebied, en het gebruik ervan is er al heel oud.
De schalen werden er volgens een oud en geheim procédé gegoten en gehamerd door een kaste edelsmeden en sjamanen.
Het is geweten dat “klank” intensief gebruikt werd bij sjamanistische rituelen en meditaties.
De schalen zijn overvloedig aanwezig in de boeddhistische kloosters, maar dan wel als offerschalen, als eetgerei en als bedelkommen.
Hoewel hun klank prachtig is klinken ze er meestal niet meer luidop.
Hun sjamanistisch en zingend gebruik wordt vandaag vanuit het officiële boeddhisme niet echt meer toegegeven.
Er is dus minder en minder behoefte aan nieuwe schalen en de overgeleverde kennis sterft uit.
De oude overlevering zegt dat deze schalen gemaakt zijn van zeven metalen en dat elk metaal ook symbool staat voor een planeet:
goud staat voor de zon,
zilver staat voor de maan,
kwik staat voor Mercurius,
koper staat voor Venus,
ijzer staat voor Mars,
tin staat voor Jupiter,
lood staat voor Saturnus.
De verhouding van de metalen verschilt van schaal tot schaal, wat elke schaal zo uniek maakt.
Elk metaal heeft zijn eigen klank en samen zijn ze verantwoordelijk voor het doorzingen van de klank.
Het valt meteen op dat elke schaal er ook anders uitziet.
Er bestaan verschillende vormen, er zijn er grote en kleine.
Sommige klankschalen zijn versierd met inscripties en er zijn er met dunne en dikkere randen...
Al deze factoren samen bepalen mee de klankkleur van de klankschaal.
Elke klankschaal heeft zijn unieke klank, met zijn verschillende aspecten (grondtoon, boventonen, luidheid en de duurtijd dat de klank aanhoudt).
Mijn persoonlijke verzameling Tibetaanse klankschalen kan je alvast bewonderen door hier te klikken!
Het is de rijkdom aan boventonen, die de klank van Tibetaanse klankschalen zo bijzonder maakt.
Boventonen zijn afgeleid van de basistoon, het trillingsgetal van de boventoon is een veelvoud van de grondtoon; vandaar dat het een harmonische klank geeft.
Omdat een veelvoud van boventonen veelstemmig en zuiver klinkt, worden deze klanken vaak geassocieerd met het sacrale, het absolute, het zuivere.
Het klinkt niet mooi en voelt evenmin goed aan, wanneer tonen niet in harmonie zijn.
Disharmonisch geluid roept spanning op, werkt in op het totale zijn van de mens en kan zelfs hevige reacties veroorzaken.
De klankvorming is ook afhankelijk van de techniek van het aanslaan of het aanwrijven en van het soort klopper.
Elke klopper, stok of mallet haalt een andere toon naar boven, hoe kleiner de klopper hoe hoger de toon.
Hier zijn eigenlijk geen vaste richtlijnen voor te geven.
Wonderlijke fluittonen of glissandi zijn te horen wanneer je in je klankschaal een bodempje water hebt gegoten en bij het aanslaan of aanwrijven de schaal heen en weer kantelt.
Wanneer je bij het aanslaan van een klankschaal gelijktijdig met je mond haaks op de wand onder de rand onhoorbare klinkers vormt, versterkt de schaal die klank.
Het is enig om met klankschalen te experimenteren, er zijn geen echte voorschriften voor, maar het prikkelt de creativiteit en stimuleert het luisteren!
Een klankbad helpt je om in één-KLANK te komen met jezelf!
Sedert januari 2009 ben ik geconfronteerd met een plotse éénzijdige doofheid, ondertussen heb ik een BAHA gehoorstoestel en ben ik volop in gehoorsrevalidatie.
Werken met klankschalen is voor mij op dit moment jammer genoeg niet meer mogelijk.